PIES DOMOWY JEST WILKIEM?

Neogea (Ameryka Południowa i Środkowa) ma odrębną faunę właściwych
psowatych, niż reszta świata - ale to nie tam należy szukać kolebki psa:
rodzaj Canis to przede wszystkim Arctogea. Do rodzaju tego należą takie
gatunki jak:
1. Canis lupus - wilk zamieszkujący ogromny areał (cała Holarktyka)
i tworzący wiele podgatunków w Eurazji i Ameryce Północnej;
2. Canis aureus - szakal złocisty (Afryka, Azja, Europa Południowa);
3. Canis mesomelas - szakal czaprakowy (Afryka);
4. Canis adustus - szakal pręgowany (Afryka);
5. Canis simensis - czerwony szakal abisyński (Afryka);
6. Canis latrans - kojot (Ameryka Północna);
7. Canis rufus - wilk czerwony (Południowy skrawek Ameryki Płn);
8. Canis familiaris - pies domowy, którego zdziczałą formą jest austra-
lijski dingo - C. f. dingo.
Z punktu widzenia genetyki molekularnej - pies domowy jest wilkiem. Zwolennik
monofiletycznego pochodzenia psa, Bohlken, zaproponował nawet w 1961 r. naz-
wie Canis lupus formę familiaris L., wskazując tym samym jednoznacznie na pro-
toplastę psa domowego. Dzisiejsza fenotypowa zmienność ras psów, różnorodność
ich eksterieru, jest efektem zabiegów hodowlanych, efektem doboru sztucznego, nie
naturalnego. Począwszy od epoki żelaznej liczba form Canis familiaris rosła, tworzy-
ły się stare rasy początkowo mało różniące się od siebie. Niektóre wymierały bez-
potomnie, inne pozostawiały po sobie bardziej współczesnych potomków. Obraz
rodowych pokrewieństw zaczął się zamazywać, bo krzyżowano pochodzeniowo
odległe rasy między sobą. Obecnie jest ich około 400 - większość z nich w aktualnej
formie została ukształtowana przez człowieka w ostatnich stuleciach, ale główne grupy ras
dadzą się odnieść do pierwotnych form Canis familiaris z mezolitu, neolitu i epoki brązu.